|
Concert: Amy Winehouse.
Gehoord: 8/2 Paradiso, Amsterdam.
Door Jan Vollaard
Naaldhakken, een klein zwart strapless jurkje en een kapsel
naar het suikerspinnenmodel van Ronnie Spector. De Londense zangeres Amy
Winehouse is niet meer de vuilgebekte straatmeid van een paar jaar geleden, maar
een echte popdiva in de dop. De verwachtingen waren hooggespannen voor haar
uitverkochte nachtconcert in Paradiso, want de 24-jarige Winehouse heeft in de
vier jaar sinds haar debuuut Frank een forse ontwikkeling doorgemaakt. De
cocktailjazz van toen schudde ze nog niet helemaal af, maar op haar tweede cd
Back In Black is er een opwindend popgevoel bijgekomen dat herinnert aan de
meidengroepensound van The Ronettes en The Supremes, maar ook de blanke soul van
Dusty Springfield.
De zwartkijkers die een wankele vertoning voorspelden op grond van Amy’s
legendarische drankgebruik kregen ongelijk. Was ze onlangs in Londen nog na één
nummer van het podium gestormd; in Paradiso liep alles op rolletjes. Winehouse
heeft een imposante stem waarmee ze haar publiek betoverde.
Ze kan er niet alleen indrukwekkende stembuigingen en jazzfraseringen mee
aan, maar haar neuzelig timbre heeft ook iets lekker ordinairs dat in
overeenstemming is met de stoere zeemanstatoeages op haar armen en borst.
Terwijl het laatste restje koffietafeljazz nog doorschemerde in de zwoele
liedjes Just friends en Cherry, spatte bij de meeste nieuwere nummers het
soulgevoel er van af.
Haar band speelde beheerst en strak, niet ver verwijderd van de pompende
ritmesectie van veel Motownhits uit de jaren zestig.
Met blazers erbij werd het al snel Stax-soul en klonk ze als een jonge Aretha
Franklin.
De belofte werd volop ingelost.
Amy Winehouse smeekte, sneerde, verleidde, wiegde met haar heupen en zwaaide
met haar hooibergkapsel.
Met professionele souplesse joeg ze haar vijftig minuten korte repertoire
erdoor, soms uitbundig, dan weer ingetogen. Het Motown-pianoritme van Back in
black stuwde haar op tot grote vocale hoogte en in Me & Mr Jones swingde ze
als een trein. Met minimale begeleiding bracht ze Rehab , haar rebelse manifest
aan iedereen die haar wilde betuttelen toen ze aan de grond zat. Winehouse is
glorieus uit haar dal geklommen.
Ze verwerkt haar liefdesverdriet in Love is a losing game en liet in het
voorbijgaan nog even horen dat ook het leuke liedje Valerie van The Zutons niet
aan haar aandacht is ontsnapt. Geef haar nog wat podiumervaring en ze vlamt als
geen andere blanke soulzangeres.
Amy Winehouse in Paradiso (Foto Isabel
Nabuurs) | 
